gogo

12805901 1736726103226190 7018339300294085335 n

A+ R A-


Приказна за точачето и продавачката на отпад

Пишува - Оливер Арсовски
1.Беше претпладне. Невообичаено свежо јунско претпладне, со темни облаци кои најавуваа бура во остатокот на денот. Талкав по калдрместите улички, без јасна намера каде одам. Во еден миг, забележав подотворена валкана стаклена врата. Сум минувал крај неа безброј пати, но никогаш не сум посакал да го пречекорам нејзиниот праг. Стоев немо и подзамислено пред локалната продавничка за отпад.
altМи навреа, сосема неочекувано, сеќавања од моето детство. Стоев пред зградата која ја паметам како најубавата стоковна куќа во која сум влегол. Магичното место во кое сум ја купил првата кожена топка, првата тренерка - шушкавец, првиот телевизор во боја. Се двоумев дали да го пречекорам влезниот праг, но тогаш како некоја волшебна рака да ме турна во продавничката за отпад. Не беше пријатна првичната глетка. Застоен воздух во непроветрена просторија, стара излитена облека, р’ѓосани лопати. Зашеметеноста од дилемата дали сум во продавница за отпад или во антикварница ми ја разби продорен, но пискарлив женски глас, кој се разнесе низ просторијата.
„Излегувај, и тоа веднаш!“. Ми падна незгодно мислејќи дека се однесува на мене, но во тој миг забележав силуета на подгрбавен старец меѓу правливите рафтови. Брадосан, во изветвени пантолони, имаше не помалку од 75 години. Ја проколнуваше продавачката да му даде чифт нови пантолони, иако беше свесен дека, всушност, бара стари пантолони кои чекале долги 30 години за да бидат прв пат облечени.
„Нема пантолони за тебе. Минатата недела не ги сакаше за 50 денари, сега нема да ги добиеш ниту за 500“, ечеше од распенетата уста на продавачката. Старецот подналутен, мрморејќи, ја напушти продавницата за отпад.
„Повелете господине“, се разлеа нежен, топол глас од грлото на продавачката. Да, да, истото грло кое само неколку мига порано фрлаше отров кон сенилното старче. Стоев стаписан неколку секунди, доволно да ја измерам од глава до петици. Ниска жена, со свежо бојосана коса, со горделиво држење на телото. Се уште се обидуваше да ја задржи лажната насмевка на лицето, иако беше очигледно дека тоа и создава напор. Се забележуваше дека годините и го нагризале сјајот на лицето, но, сепак, интуицијата ми велеше дека некогаш била убава жена.
Иако зашеметен, успеав да процедам низ заби. „Точак, сакам да купам детско точаче“.
Со ситен чекор, толку колку што и овозможуваа кусите нозе, тргна кон стаклената врата. Вешто, со манир на искусен крадец, ја заклучи вратата. Останавме сами. Јас, простодушниот купувач, таа, нагиздената продавачка, и отпадот околу нас.
Тргнав по неа. Ме водеше вешто низ полумрачни лавиринти пред да стигнеме до магацинот со илјадници дребулии. Возбудено очекував да го видам точачето. Забележав десетици картонски кутии набабрени од влага, преполни со метални и пластични делови.
„Еве го твојот точак, подвикна продавачката, покажувајќи со показалецот кон една од извалканите кутии. Ако имаш среќа, ќе склопиш точак. Ако, пак, ти недостигаат делови, дојди да си докупиш“. Ја зедов кутијата на која пишуваше „сделано в СССР 1985 год“ и тетеравејќи се по степениците, незабележливо ја напуштив продавничката за отпад.

2.Извалкан со масло како мало дете со ајвар, го затегнував последниот шраф. Имав среќа да ги имам сите делови и да склопам прекрасно точаче, со неодолив ретро-дизајн. Свртевме неколку крукчиња со децата од маало, доволно да се вљубиме во виолетовото руско велосипедче кое стана хит во уличката на расцветаните липи.
„Вујче, ако ме сакаш, ќе ми купиш и мене ваков велосипед“, го слушнав омиленото гласче на една малечка убавица. Додека да трепнам, веќе бев во продавницата за отпад.
„Уште едно точаче, ќе ве молам“. Во дел од секундата се соочив со злобниот поглед на продавачката. Да, да, истата онаа напудрена дама со тенки усни премачкани со ефтин кармин.
„Нема точаци на продажба, грмеше гласот на господарката на отпадот. Точаци ќе има кога јас ќе сакам, а не ти, со вцрвенето лице и запенета уста ми се втурна в лице.
Зошто, кусо прашав.
„Затоа што веднаш по тебе продадов уште еден точак, а се распрашуваа уште двајца. Точаци ќе има кога ќе најдам слободно време да ги склопам, но тогаш ќе ги платиш многу поскапо“, ми се закани продавачката.
Се најдов во тесно, и несвесно посегнав по телефонот за да свртам на локалниот шеф. Помислив дека има моќ да ја смилостиви и да ја одобри штотуку пропаднатата зделка. Дури тогаш ја разгневив.
„Немој да ми го спомнуваш името на Јозо. Не сакам името да му го слушнам. Јас не признавам никакви локални Јозовци, јас лично одговарам само пред големиот газда“, ја истури женичката сета злоба собрана во себе.
Го прекинав повикот. Ми падна жал што една детска желба ќе остане неостварена. Една мала убавица нема да го добие ветеното точаче.
Зачекорив кон стаклената врата. Се свртев уште еднаш да ја погледнам в очи продавачката на отпад. Беше во транс. Се уште бладаше работи кои не ги разбирав. Ми падна жал за неа.
Некогаш била убава жена во најубавата стоковна куќа на светот.
Сега е грда продавачка во локалната продавница за отпад.

 

Додади коментар


Кодот на сликата Освежи

© 2015 - Аберџија. Сите права се задржани.  Порталот е хостиран и спонзориран од Surfree. Креиран од Мартин Марковски.